Menu

Καιρός να ξαναγράψουμε ιστορία

ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΞΑΝΑ-ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΔΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

Ήμασταν μαζί εκείνο το βράδυ φίλε, συμμαθητή, αδελφέ και αδελφή, σύντροφε όταν μάθαμε ότι ένας μπάτσος δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα 15χρονο αγόρι στα Εξάρχεια. Μαζί ακούσαμε την είδηση σοκαρισμένοι και ακαριαία η ίδια σκέψη πέρασε από τα μυαλά μας· «Πρέπει να βγούμε στο δρόμο, δε μπορεί να μείνει αναπάντητο αυτό».

Μαζί δείξαμε την οργή μας στους δολοφόνους και μαζί φωνάξαμε για δικαιοσύνη, ενάντια στη σαπίλα που φτάνει για να δολοφονήσει ένα αγόρι. Σ’ εκείνο το παιδί είδαμε τους εαυτούς μας, τ’ αδέλφια μας, τους συμμαθητές μας και τους φίλους μας. Τους είδαμε και στα οργισμένα βλέμματα στο δρόμο, στα σχέδια μας να μη γίνει η οργή μας μια θάλασσα βίας αλλά η αρχή του καινούργιου. Πιστέψαμε στην εξέγερση και στην αλλαγή που μπορούσε να φέρει. Είδαμε τους συμμαθητές μας την ίδια χρονιά να απορρίπτουν μαζικά τις αστυνομικές σχολές, αυτές που κατά τους γονείς και τους δασκάλους ήταν μια «καλή» επιλογή, μια σίγουρη και ασφαλή αποκατάσταση. Αλλά εμείς την επιλογή μας την είχαμε κάνει στο δρόμο… Και έβαλε για πρώτη φορά στην ιστορία δύο φονιάδες μπάτσους στη φυλακή.

Έπειτα η εξέγερση ξεθώριασε. Το κράτος-φονιάς απάντησε με μεγαλύτερη βία στα όνειρα που σχεδιάσαμε. Έβαλε τα σκυλιά του σε κάθε γωνία. Μπάτσοι παντού και δικαιοσύνη πουθενά. Οι παπαγάλοι στις τηλεοράσεις μας είπαν «βάνδαλους» και βίαια «απροσάρμοστους» [«Γι’ αυτούς μετράνε μόνο τα λεφτά, δε μπορούν να καταλάβουν», μου ‘χες πει το Δεκέμβρη].

Αλλά σιγά-σιγά ξεχάσαμε την επιλογή μας, άλλος από φόβο και άλλος παλεύοντας την καθημερινότητα του και μπήκαμε στην κανονικότητα. Οι μικρές λύπες και χαρές της κάθε μέρας επισκίασαν τη μεγάλη χαρά και λύπη που έχει ο δρόμος.

Μέσα στα επόμενα χρόνια η κάθε μέρα μας άλλαζε βίαια και ύπουλα. Είδαμε τους γονείς, τους συναδέλφους και τους φίλους να έρχονται σε απόγνωση, και μεγαλώσαμε στο φόβο της τηλεόρασης, τον φόβο που τον είχαμε κάνει πέρα τα βράδια του Δεκέμβρη και αισθανόμασταν λεύτεροι και δυνατοί. Στην καθημερινότητα μας προστέθηκε μία ανασφάλεια και θλίψη διάχυτη για τα λεφτά που δε φτάνουν, για τα βιβλία που δεν υπάρχουν, για τους γονείς που τα βγάζουν δύσκολα πέρα. Για τον έναν δολοφόνο μπάτσο που βγήκε από τη φυλακή μετά από μόλις έναν χρόνο.

Ο κόσμος όμως βγήκε στους δρόμους, πάλεψε, μάτωσε και φυλακίστηκε. Πολλοί έκαναν πίσω αλλά και πολλοί δε το έβαλαν κάτω και αυτό εξαγρίωσε ακόμα πιο πολύ την εξουσία. Έφερε τους άλλους, τους φασίστες, γεμάτους μίσος για ότι δε καταλαβαίνουν, έχθρα για το διαφορετικό από αυτούς και σου είπαν να διώξεις τον δίπλα σου γιατί ήταν ξένος, τον παραδίπλα γιατί ήταν ομοφυλόφιλος, τον αδερφό σου γιατί ήταν ανάπηρος, εσένα γιατί ήσουν αγωνιστής. Έβρισαν και χτύπησαν όπως οι δειλοί, πάντα ενάντια στον αδύναμο και προσκύνησαν τον δυνατό ή τουλάχιστον όποιον φαίνεται δυνατό μες στο μυαλό τους.

Σ’ αυτούς τους καιρούς ζούμε δυστυχώς και σε εμάς έλαχε και το βάρος να ξυπνήσουμε απότομα. Να δούμε ότι τίποτα δεν έρχεται έτοιμο, ό,τι μας υποσχέθηκαν οι εξουσίες ήταν ψέματα και ότι τα χειρότερα έρχονται-για τα καλύτερα πρέπει να αγωνιστείς. Ήρθε η ώρα να κάνουμε επιλογές για το τι άνθρωποι θέλουμε να είμαστε· θα πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας ή θα είμαστε έρμαια των συνθηκών, θα ανεχόμαστε τον τραμπούκο φασίστα ή θα υπερασπιστούμε τον αδύνατο και τον εαυτό μας, θα διώξουμε από επάνω μας τον φόβο και θα πορευτούμε λεύτεροι ή θα λουφάξουμε ελπίζοντας να τη γλυτώσουμε;

Εγώ έκανα την επιλογή μου φίλε, συμμαθητή, αδελφέ, αδελφή και σύντροφε. Θα είμαι με το κεφάλι ψηλά στο δρόμο. Θα βγω μπροστά με άλλους μαζί και θα υπερασπιστώ την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά μου. Θα μιλήσω και σε άλλους, θα οργανωθώ και θα παλέψω - στη δουλειά και στο σχολείο, στο δρόμο και στο πανεπιστήμιο. Θα λειτουργώ με άμεση δημοκρατία και συλλογικά για να υπερασπιστώ το συμφέρον μου που είναι το συμφέρον των πολλών και όχι της τσέπης μου.

Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, αλλά ούτε και οι καιροί είναι εύκολοι. Δεν είμαι ήρωας όμως, ήρωες υπάρχουν στα παραμύθια, γι’ αυτό και δε θα το κάνω μόνος μου. Συλλογικός αγώνας και οργανωμένος, απέναντι στο φασισμό, τη φτώχεια, το φόβο. Συλλογικός και οργανωμένος αγώνας για δικαιοσύνη αξιοπρέπεια, δημοκρατία και ελευθερία.

Εγώ έκανα επιλογή και ξέρω ότι θα την κάνεις και εσύ, όπως τότε τον Δεκέμβρη.

Σύντροφε.

 

Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!

 

Κατερίνα Γώγου

 

 

 

 ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

www.ak2003.gr

ak_salonica@espiv.net

facebook: Αντιεξουσιαστική Κίνηση Θεσσαλονίκης

 

Σ

ύ

ν

δ

ε

σ

μ

ο

ι